درمان زخم سوختگی

پیش از هر چیز یک نکته که نباید از آن گذشت: همه سوختگی‌ها سرپایی نیستند. سوختگی وسیع، سوختگی عمیق، سوختگی صورت، دست‌ها، پاها، مفاصل و ناحیه تناسلی، سوختگی‌های دورتادور یک اندام، سوختگی برقی و شیمیایی، و هر سوختگی همراه با تنفس دود — این‌ها موارد اورژانس هستند و باید بلافاصله به مرکز اورژانس یا بخش سوختگی مراجعه شود، نه به کلینیک سرپایی. سوختگی در کودکان هم باید بدون تعلل توسط پزشک دیده شود.

آنچه در دیالاین انجام می‌شود، مراقبت از زخم سوختگی است: ارزیابی عمق و وسعت سوختگی، شست‌وشو و پاک‌سازی زخم، پاک‌سازی بافت غیرزنده در موارد مناسب، و انتخاب پانسمانی که محیط زخم را مرطوب نگه دارد و خطر عفونت را کم کند. زخم سوختگی در روزهای اول تغییر می‌کند و عمق واقعی آن گاهی تا چند روز بعد مشخص نمی‌شود؛ به همین دلیل پیگیری منظم بخش جدایی‌ناپذیر درمان است، نه یک مراجعه اختیاری.

دسته دیگری از بیماران، کسانی‌اند که زخم سوختگی‌شان بعد از هفته‌ها هنوز بسته نشده است. چنین زخمی دیگر مثل یک سوختگی تازه درمان نمی‌شود؛ مثل یک زخم مزمن به آن نگاه می‌شود و دنبال علت می‌گردیم: خون‌رسانی، عفونت، قند کنترل‌نشده یا تغذیه ناکافی. در بیماران دیابتی این موضوع اهمیت دوچندان دارد، چون کاهش حس باعث می‌شود سوختگی دیرتر متوجه شود و عمیق‌تر پیش برود.

پس از بسته‌شدن زخم، کار تمام نمی‌شود. جای سوختگی می‌تواند برجسته، تیره یا سفت شود و در نواحی مفصلی حرکت را محدود کند. مراقبت زودهنگام — ژل و ورقه سیلیکونی و محافظت جدی از آفتاب — نتیجه نهایی را تغییر می‌دهد. اینجا صادق باشیم: اسکار را می‌توان بهبود داد و کم‌رنگ‌تر و نرم‌تر کرد، اما هیچ روشی جای سوختگی را کاملاً پاک نمی‌کند.