مراقبت از زخم‌های سرطانی

زخم سرطانی زخمی است که علتش تومور است — یا تومور به پوست رسیده و آن را باز کرده، یا زخم در محل جراحی و پس از پرتودرمانی ایجاد شده است. این تفاوت، همه‌چیز را تغییر می‌دهد: تا زمانی که علت زمینه‌ای وجود دارد، هدف مراقبت لزوماً بسته‌شدن زخم نیست. هدف، کنترل چیزهایی است که زندگی روزمره بیمار و خانواده‌اش را سخت کرده‌اند. این را از ابتدا صریح می‌گوییم تا انتظار نادرستی شکل نگیرد.

چهار چیز است که بیشترین فشار را بر بیمار می‌آورد: ترشح، بو، خون‌ریزی و درد. برای هرکدام کار مشخصی می‌شود انجام داد. ترشح زیاد با پانسمان‌های جاذب مدیریت می‌شود تا هم پوست اطراف آسیب نبیند و هم بیمار مجبور به تعویض مکرر نباشد. بو — که اغلب آزاردهنده‌ترین بخش برای خود بیمار است و او را از جمع دور می‌کند — با کنترل بار میکروبی و پانسمان‌های مناسب و زیر نظر پزشک تا حد زیادی قابل کاهش است.

خون‌ریزی هنگام تعویض پانسمان، ترس همیشگی خانواده‌هاست و ریشه‌اش شکنندگی عروق تومور است. راه‌حل، پانسمان غیرچسبنده، مرطوب‌کردن پانسمان پیش از برداشتن و تعویض آرام و بدون کشیدن است. درد هم در تمام مراحل مراقبت در نظر گرفته می‌شود؛ زمان‌بندی تعویض پانسمان با داروی مسکن بیمار هماهنگ می‌شود.

این مراقبت جایگزین درمان سرطان نیست و مسیر انکولوژی بیمار را تغییر نمی‌دهد؛ در کنار آن و در هماهنگی با پزشک معالج انجام می‌شود. برای خانواده‌ها این را هم اضافه کنیم: در این مرحله، راحتی و حفظ کرامت بیمار خودش یک هدف درمانی جدی است، نه چیزی در حاشیه درمان. برای بیمارانی که مراجعه برایشان دشوار است، این مراقبت در منزل هم قابل ارائه است.